Μας λείπει το όνειρο από την καθημερινότητα. Αυτή η αχτίδα φωτός που μπορεί να δώσει άλλο νόημα σε όλη αυτή την καθημερινή προσπάθεια επιβίωσης. Κι αν πρώτα δεν το φανταστούμε, πως θα το κάνουμε πράξη;

Πολλές φορές μέσα στις πολλές μάχες που δίνουμε μοιάζει σα να μαθαίνουμε να επικεντρωνόμαστε πιο πολύ στο πως θα ταιριάξουμε, πως θα προσαρμοστούμε σε ήδη υπάρχουσες δομές και ρόλους. Σα να εκπαιδευόμαστε σιωπηλά να προσδιορίζουμε τον εαυτό μας περισσότερο με βάση παράγοντες εξωτερικούς. Και μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια, μοιάζει σαν κάπου να ξεχνάμε πτυχές του εαυτού μας που δεν τους αφήνουμε χώρο να εκφραστούν κι έτσι αυτές σταδιακά σιωπούν. Μπορούμε άραγε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ονειρευτεί κάτι άλλο από το ήδη γνωστό και προδιαγεγραμμένο; Πόσο χώρο μπορούμε να αφήσουμε σε κάτι προσωπικό και διαφορετικό; Είναι μεγάλη η απογοήτευση της αποτυχίας βέβαια. Όμως μήπως το βάρος της παραίτησης ή της αδιαφορίας είναι μεγαλύτερο;

Μέσα σε όλον αυτό τον δύσκολο αγώνα, ξεκινώντας από μια ιδέα ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν κι αλλιώς, ίσως ανοίξουμε παράθυρα σε δρόμους που δεν είχαμε φανταστεί, σε τρόπους που δεν υπήρχαν από πριν, σε κάτι δικό μας. Αυτό ίσως είναι τελικά το όνειρο, ένα άνοιγμα σε κάτι άλλο από το ήδη γνωστό, μια ιδέα για μια διαφορετική πραγματικότητα. Και παρότι πολλές ιδέες μπορεί να μένουν πάντα στη σφαίρα του απραγματοποίητου, παραμένουν πάντα η αρχή για μια άλλη αντίληψη, για μια ζωή διαφορετική. Πολλές επιτυχίες που θαυμάζουμε γύρω μας, ξεκίνησαν από έναν αγώνα πιο προσωπικό, από μια ιδέα που κάποιος δεν φοβήθηκε να εκφράσει, να αναγνωρίσει, να εμπιστευτεί, να επιχειρήσει κι ύστερα από τη δύναμη να αντέξει και να αντιμετώπισει όσες αναταράξεις κι αντιξοότητες μπορεί να κινητοποιεί μια αλλαγή. Θα τολμήσουμε άραγε κάποτε να ακούσουμε και να εμπιστευτούμε αυτή την προσωπική φωνή;

«Μια αστραπή η ζωή μας…μα προλαβαίνουμε»
Ν. Καζαντζάκης

από τη Μαρήλια Τσαχάλη,
Ψυχολόγο, Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλο